W czasie dzisiejszej sesji notowania polskiej waluty podlegały lekkiemu osłabieniu. Kurs EUR/PLN zwyżkował do poziomu 3,9000, natomiast wartość dolara względem złotego wzrosła w okolice 2,8800.
Dzisiaj na rynek trafiły dwie dość istotne wypowiedzi członków RPP dotyczące ewentualnej tegorocznej podwyżki stóp procentowych.
Obserwowana we wtorek realizacja zysków na rynkach akcji, wpływa na ograniczenie apetyt na ryzyko i kładzie się cieniem na notowaniach złotego.Alberto Giacometti
 |
Ten artykuł wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji od 2008-01. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
| Alberto Giacometti | |
| Data i miejsce urodzenia | 10 października 1901 Borgonovo, Stampa  Szwajcaria |
| Data i miejsce śmierci | 11 stycznia 1966 Chur, Gryzonia Szwajcaria |
| Dziedzina sztuki | Malarstwo, Rzeźba, Rysunek |
| Styl | Kubizm, Surrealizm, Ekspresjonizm |
| Ważne dzieła | Zawieszona kula (1930), Pałac o czwartej rano (1932), Niewidzialny przedmiot (1934-1935), Przedmiot nieprzyjemny (1931), Las (1950), Idący człowiek (1961) |
Alberto Giacometti (ur. 10 października 1901 - zm. 11 stycznia 1966), szwajcarski rzeźbiarz i malarz surrealistyczny.
[edytuj] Biografia
Alberto Giacometti urodził się w Borgonovo, w dolinie Bregaglia, w Szwajcarii. Jego rodzina wywodziła się ze środkowej Italii.
W 1922 roku Giacometti pojechał do Paryża, gdzie przez kilka lat pracował pod kierunkiem Antoine Bourdelle’a. Zafascynowany sztuką sumeryjską i statuami z Wyspy Wielkanocnej kopiuje motyw głowy i sylwetki, poświęca wiele też uwagi sztuce egipskiej. Pochodzące z tego okresu studium czaszki, portrety i autoportrety, bliskie są kubizmowi: to zaznaczone prostymi kreskami płaty, powierzchnie, płaszczyzny wyznaczające ludzki wizerunek. W 1929 roku artysta notuje: Możemy porównać świat do kryształowego bloku o niezliczonych ścianach. Pałac o czwartej rano (1932), przedstawiający przezroczystą strukturę (w której artysta umieścił szkielet ptaka, enigmatyczną sylwetkę i klatkę) oraz martwe natury z pierwszej połowy lat 30. (nieliczne posłużyły, wyjątkowo, do realizacji rzeźb) naznaczone są bliską surrealizmowi tajemniczością i oniryzmem. Giacometti powrócił jednak szybko do seansów z modelem, do nurtującej go przez całe życie kwestii odzwierciedlenia rzeczywistości – portretowanej osoby, przedmiotu, pejzażu – w jej jak najwierniejszej formie. Giacometti spędził prawie całą drugą wojnę w Genewie nie przestając rysować i rzeźbić. Gdy opuszczał miasto, wszystkie rzeźby były tak małych rozmiarów, ze zdołały się zmieścić w niewielkim pudełku. W tym dramatycznym momencie sylwetce ludzkiej grozi utrata wszelkiej substancji. Wydłużone, wydawałoby się do granic możliwości, figury stojących kobiet i maszerujących mężczyzn, jakie artysta zaczął tworzyć po powrocie do Paryża, nigdy nie znalazły się całkowicie poza zasięgiem tej groźby dematerializacji. W rysunku sylwetka także zmienia swój charakter. Uliczni przechodnie to grupa cieni o częściowo wydłużonych, częściowo zamazanych kształtach. Pejzaż staje się ulotny, zasugerowany jedynie.
W ostatnich latach, rysunek zdominuje gęsta, skłębiona kreska, w której z trudem nieraz rozpoznajemy rysy portretowanej twarzy. Kipiące, cyrkularne linie koncentrują się wokół oczu, ośrodka życia, energii. Stabilności i trwałości Giacometti przeciwstawia ruch i zmienność, pewności – niepokój. Zawsze po to jednak by z chaosu mógł się wyłonić wizerunek człowieka.
W 1962 został nagrodzony na festiwalu Biennale w Wenecji.
[edytuj] Dzieła
Niektóre prace to:
- Zawieszona kula (1930),
- Pałac o czwartej rano (1932),
- Niewidzialny przedmiot (1934-1935),
- Przedmiot nieprzyjemny (1931),
- Las (1950),
- Idący człowiek (1961).